Friday, May 6, 2005

گویی ستاره های شب من زمینی اند .
شب ها ستاره ها
همبستر دوباره های شهره به انسان
در ماورای روزهای پر از روزمرگی
در تاری شب تاریک ،بی نشان
با ناله ای سیاه و نه خنده ای سپید
در خواب خفته اند.

تا من دوباره بگویم .
با ناله ای سیاه و نه خنده ای سپید
امشب چه بی ستاره به پایان رسید.

|

Subscribe to: Post Comments (Atom)