دیده اید ژانر خجسته این آدمهای منطقی را
که به کیف و لباس و لحن و دست های تمیزشان که همدیگر را می مالند آویزانند.
مثل اینکه اسم بلاگت را بذاری : راهکار

پوف

-چرا بعضی ها در هر شرایطی از زندگیشون لذت می برن و بعضی ها نمی تونن؟

واقعا یه جور استعداد یا توانایی محسوب می شه

یا نوع خاصی از جندگی؟

- من مخلوط می خورم.سس قرمز هم لطفا...مرسی....

چیزی گفتی عزیزم؟

- نه جوونی کردم ببخشید

اگر کافکا روز و حال ما را می دید

یک فکاهی کوتاه می نوشت

درباره مسخ شدن ایرانیان

البته بجای سوسک از پیاز استفاده می کرد

شک ندارم.

چشم هایش قرمز بود

انگار

جنایت فجیعی را

و خونش در چشمانت پاشیده شده باشد

قدم میزدیم و او می خندید

ومن هم

وفریاد هایی که مویرگ های شقیقه هامان را منفجر

گویی که دنیا بچرخد ولی تو

آقای دکتر می شود تعریف احمقانه خود را از سکته بیان کنید

آقای مهندس کیرم در ما تحت سد هایی که خراب می شود یا نمی شود



میبینید بی تربیت



علی کوچولو ها بزرگ شده اند

در هر و کلون ها و کاشی ها و حوض ها و ماهی ها، همه و همه....

چه کسی کی کجا چقدر غم کم دارد تا خود را بسازد

چه کسی نسخ کپک زدگی است

امشب به همه تجاوز خواهم کرد

باید همه را کشت

فریاد زد و خندید و خونشان را در اینجا به تصویر کشید

انگار

چشم هایم قرمز شده است.

این روز ها حس غریبی دور و بر لحظه هایم پرسه می زند

این روز ها هوا سرد شده و پیکر بی هوش زندگی

در بستری از سرمستی و بی خیالی

آرام گرفته

آرامش ابدی

این روز ها یا تف می کنم

یا آب دهانم را میبلعم

یا گلویم خشک خشک است

این روز ها فکر می کنم و فکر میکنم و هیچ

این روز ها چشمانم همه چیز را آرام می بیند

گویی همه چیز را صد ها بار میبیند

گویی که زیاد بشنوم

این روز ها تحمل احمق ها را ندارم

لبخند می زنم اما خراشی در گوشه ای از ذهنم تیر می کشد

و نیاز من

و میل من به فریاد کشیدن با تمام حجمی که یک احمق را خفه می کند

در گلویم به سمت پایین سر می خورد

آدم هایی که نمی فهمند یا نمی خواهند بفهمند یا با اینکه میفهمند...

در اطرافشان چه می گذرد

و پیکر بزرگ و بی تفاوت زندگی

که تمام اندام های خود را رها کرده در این این مزرعه عجیب تا...

و صدای خرناس جاودانش که گوشم را پر کرده



آب دهان را می بلعم.

هی باخودم می شینم میبینم که چقدر دیر شده.

هی زمان میگذره

هی دیر تر میشه

دیر

پیر

چقدر آدم ها حدئقل شدند

حرف هایی که گفته نممیشن و حرف هایی که گفته می شن

دنیای بگایی ست...

دنیایه عجیبیس

روی سقف ها قارچ و بر دیوارها شیشه می روید.

دنیای لب های خندان و گونه های جلبک زده

از پهن ناب گرفته تا یخ در گلو

دنیای سگ های با و بی قلاده

دنیای میکروپروسسورها و مایکروقر و فرها دوشورین های کله گچی یا گهی یا هر چی

اگر پایت در جوی آب بیفتد اطمینان داری تنها مانکن مغازه ها هستند که می خندند یا هر چی

یا حتی بر عکس و یا احکام کسشر دیگر

دنیای هرچی پرچی

حتی اگر دهان داوود ها را گل بگیرند و عصای موسی ها را در کونشان فرو کنند یا هرچی باز هم پرچی یا هرچی

چه چیزی قابل دفاع یا بروز یا بیان یا انکار یاهرچی می باشد

دنیای هیچی هرچی پرچی

پشت دست یا نقاط تیز بدن حساس تر از خط های انحنا هستند

مغذم تاب یا آب آورده.

سینه ام دود

گوش هایم موج

چشم هایم اوج

آلتم خواب

ناخن هایم بیل

قلبم ول

دستهایم مثلا شنا

لب هایم حباب

بازی طیف ها دور هم

هیچ چیز برای حس کردن

هرچقدر هم دست هایم را بازکنم

عروس دریایی یا زمینی یا آسمانی یا هر چی یعنی چی

تصویر کراواتم که به سرعت به هر طرف پرت می شود بر می گردد

فشار هوا تمام شده است و می توانید ماسک هایتان را بردارید

غصه نه از سقوط است نه از فاصله

زبل خان اینجا زبل خان اونجا زبل خان همه جا

دهانم باران

پاهایم تاول های چند میلیون هکتاری

انگشهای تفی باد

شرت های خیس، آتش

چتر های سرافکنده ، آب

و آلت ها سرفراز، خاک

و سوال ابدی من

" حرامزاده چرا خون پنجمین عنصر نیست؟"

موها ریخته

پشمها بلند و فرفری

مهر مادری اورانگوتانها و یا هر چی

گلویم یخیده

خفیده

اژدها از کابوس اژدها می ترسد

دنیا سایه روشن تر می شود

و مرغ من هنوز یک پا دارم

"تاریکی در تاریکی

دروازه ای مطلق به درک هستی"

تنها همین برایم باقی مانده.

چرا یا اصلا چرا؟

نمی دانم.

دنیایه عجیبیس

دنیای عجیبیه

با اینکه اینهمه اتفاقای ضایع و عجیب و اکستریم و چه بدونم کم احتمال توش رخ می ده که هر سیم ثانیه باید شوکه شی ول بازهم عادی و یکنواخت به نظر می آید.

نه؟

اه اه چقدر از سمبولیسم عمیق بدم می یاد یا خوشم می می آد

مثه وقتی که تو تنهایی اتاق می چسی،بعد نفس هات دقیق و دقیقتر می شن

آدم هایی که دید عمیقی نسبت به مسائل دو بعدی دارن

آدم هایی که شنا کردن بلد هستند و یا بلد نیستند

همشون رو میشه تحمل کرد حتی:

پیامبرانی که روی آب راه میرن

عادت می کنیم

عادت هارو فرموله می کنیم

واسه هر سنگ یه ترفند خاص وجود داره

واسه هر ترفند هم یه ریگ پیدا میشه

همینا دیگه